วันนี้เป็นวันที่สมาชิกในห้องเหลืออยู่สี่ชีวิต หนึ่งชีวิตแยกออกไปอยู่ที่ใหม่ที่ใกล้ที่ทำงาน รู้สึกใจหาย เป็นห่วง คิดถึง
ตามประสาเพื่อนที่เรียนด้วยกันอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่ปี 1 จนถึงเย็นวันนี้ เพื่อนที่คอยช่วยทุกอย่าง ถ้าไม่มีมันทีสิสคงไม่จบ
เพราะไม่มีคนแสดงเป็นแม่ให้ ฮ่ะๆๆ พอไม่มีตังก็เป็นคนให้ยืมเงิน …ขอบคุณมากๆ _/\_
วันนี้ได้ช่วยขนของ นั่งรถไปส่ง จัดของ ทำความสะอาดห้อง เลยต้องโดดเรียนภาษาวันนี้ แหะๆ
ที่อยู่ใหม่ของมันก็เหมือนจะโอเคนะ แต่บางสิ่งบางอย่างที่เจอมันไม่ค่อยโอเคเอาซะเลย
มันจะอยู่ได้มั้ยหนอ ถ้ายังอยู่ด้วยกันก็ยังเห็นกันทุกวัน มีปัญหาอะไรก็ช่วยกัน ดูแลกัน
(ถึงแม้ว่าเราจะไม่ค่อยใส่ใจเพื่อนเท่าที่ควร) แต่ยังไงอยู่ใกล้ๆกันมันก็ดีกว่า
…แยกออกไปอยู่คนเดียวแค่คิดก็เหงาจะแย่แล้วกับชีวิตที่มีครอบครัวและเพื่อนๆอยู่ด้วยกันตลอดเวลา
ถ้าต้องไปอยู่คนเดียวขอกลับบ้านไปอยู่กับพ่อแม่ดีกว่า แต่ใครจะอยู่กับเราได้ตลอดล่ะจริงมั้ย
(พิมพ์ไปรู้สึกลำคอมันตีบตัน เศร้าจัง T___T พอดีกว่าน้ำตาจะไหล)
ไว้นัดเจอกันนะป้าบัน
